Strumienie whiskey (rzecz o The Pogues).<\/b><\/p>\n
\tMimo i\u017c grupa The Pogues ju\u017c od kilku lat nie istnieje (ostatnie koncertowe reunion w grudniu 2004 roku nie da\u0142o jeszcze odpowiedzi na pytanie „co dalej?”), wci\u0105\u017c stawia si\u0119 j\u0105 za wz\u00f3r punkfolkowego zespo\u0142u, wci\u0105\u017c te\u017c uznawana jest przez wielu za najlepszy zesp\u00f3\u0142 graj\u0105cy w tym stylu. Sam znam kilku fanatyk\u00f3w tej grupy i nie ukrywam \u017ce lubi\u0119 te\u017c pos\u0142ucha\u0107 nagra\u0144 tej grupy i to zar\u00f3wno z frontmanem i tw\u00f3rc\u0105 kapeli – Shane`m MacGowanem – jak i bez niego.
\nDla wielu p\u0142yty nagrane przez The Pogues po odej\u015bciu MacGowana z zespo\u0142u nie s\u0105 ju\u017c pe\u0142no-wymiarowymi p\u0142ytami Pogues\u00f3w. R\u00f3wnie\u017c solowe dokonania Shane`a, mimo i\u017c ciekawe i tematycznie zbie\u017cne z dzia\u0142aniami jego macierzystej formacji, nie s\u0105 tym, co tak bardzo elektryzowa\u0142o fan\u00f3w The Pogues.<\/p>\n
Warto zauwa\u017cy\u0107 \u017ce The Pogues by\u0142o w\u0142a\u015bciwie pierwszym zespo\u0142em, kt\u00f3ry jakoby „programowo” \u0142\u0105czy\u0142 punkow\u0105 energi\u0119 z folkowymi melodiami. Pozosta\u0142e, wspomniane poprzednio zespo\u0142y mia\u0142y zaledwie pojedyncze utwory swych repertuarach, nawi\u0105zuj\u0105ce do folku, lub b\u0119d\u0105ce aran\u017cacjami folkowych utwor\u00f3w.
\nWiele os\u00f3b kojarzy The Pogues z muzyk\u0105 irlandzk\u0105, nie wiedz\u0105c \u017ce zesp\u00f3\u0142 powsta\u0142 w rzeczywisto\u015bci w Londynie, w \u015brodowisku irlandzkich emigrant\u00f3w. P\u00f3\u0142nocno zachodnia cz\u0119\u015b\u0107 Londynu by\u0142a tak przez nich zdominowana, \u017ce ludzie z typowym brytyjskim akcentem mieli powody by czu\u0107 si\u0119 tam nieswojo. Bez wzgl\u0119du na to co robili, Irlandczycy w Londynie trzymali si\u0119 razem. Chodzili do swoich pub\u00f3w, pili tam irlandzkie piwo, lub whiskey i s\u0142uchali irlandzkiej muzyki. Dotyczy\u0142o to tak\u017ce m\u0142odych, kt\u00f3rzy jak Shane MacGowan dali si\u0119 ponie\u015b\u0107 fali punk rocka. Jego The Nips rozpadli si\u0119 zostawiaj\u0105c po sobie jedn\u0105 p\u0142yt\u0119 d\u0142ugograj\u0105c\u0105 i kilka singli.
\nW atmosferze irlandzkich pub\u00f3w powsta\u0142 jednak pomys\u0142, by zrobi\u0107 co\u015b nowego, co\u015b, czego jeszcze w muzyce irlandzkiej nie by\u0142o. Mia\u0142 by\u0107 to projekt skierowany do szerszej publiczno\u015bci, a oparty z grubsza na muzyce celtyckiej z ostr\u0105 sekcj\u0105 rockow\u0105. Sam MacGowan wypowiada si\u0119 o tym w nast\u0119puj\u0105cy spos\u00f3b: „Chodzi\u0142o nam o to, by karmiona popow\u0105 papk\u0105 publiczno\u015b\u0107 ud\u0142awi\u0142a si\u0119 czym\u015b, co tkwi\u0142o g\u0142\u0119boko w tradycji, w czym jest wi\u0119cej tradycji, wi\u0119cej gniewu.”
\nNazwa The Pogues jest utworzona nieco sztucznie, przez co nieprzet\u0142umaczalna. Pocz\u0105tkowo grupa nosi\u0142a nazw\u0119 Pogue Mahone, co irlandzkiego t\u0142umaczy si\u0119 do\u015b\u0107 dosadnie jako „poca\u0142uj mnie w d…”, jednak zwiastowa\u0142o to raczej k\u0142opoty ni\u017c popularno\u015b\u0107, wi\u0119c skr\u00f3cili nazw\u0119.
\nMuzyka The Pogues rzeczywi\u015bcie mog\u0142a przyprawi\u0107 o szok. Ugrzecznionym telewizyjnym zespolikom Poguesi przeciwstawili sw\u00f3j punkowo-ba\u0142aganiarski wizerunek. Z czasem i wygl\u0105d i muzyka The Pogues uleg\u0142y pewnym zmianom, jednak do ko\u0144ca istnienia zespo\u0142u by\u0142 w niej bunt i nieokrzesane, punkowe spojrzenie na tradycyjn\u0105 muzyk\u0119 folkow\u0105. Nie mia\u0142o znaczenia czy si\u0119gaj\u0105 po kompozycje tradycyjne (a tych nagrali wiele), czy wykonuj\u0105 w\u0142asne utwory – ich brzmienie by\u0142o charakterystyczne i rozpoznawalne. P\u00f3\u017aniej pojawi\u0142o si\u0119 wielu kontynuator\u00f3w, niekt\u00f3rzy bardzo zbli\u017cyli si\u0119 do brzmienia Pogues`\u00f3w, ale o nich p\u00f3\u017aniej.<\/p>\n
Ju\u017c pierwszy d\u0142ugograj\u0105cy album The Pogues, p\u0142yta „Red Roses For Me” wydana w 1984 roku nios\u0142a ze sob\u0105 spor\u0105 dawk\u0119 punkfolkowego grania. Jest to mieszanka utwor\u00f3w tradycyjnych („The Auld Triangle”, „Waxie Dargle”, czy cho\u0107by „Greenland Whale Fisheries”) i kompozycji zespo\u0142u (w wi\u0119kszo\u015bci autorskie piosenki Shane`a – jak cho\u0107by „Boys From County Hell”, „Dark Streets Of London”, czy pierwszy wielki przeb\u00f3j The Pogues „Streams of Whiskey”). Piosenki te, przepe\u0142nione m\u0142odzie\u0144czym buntem, zabaw\u0105 i whiskey zdoby\u0142y sobie spore grono zwolennik\u00f3w. Niekt\u00f3re kawa\u0142ki The Pogues s\u0105 dzi\u015b r\u00f3wnie cz\u0119sto wykonywane przez m\u0142ode zespo\u0142y, jak tradycyjne irlandzkie piosenki.
\nNa fali tej popularno\u015bci ju\u017c w 1985 roku wydano kolejny album Pogues`\u00f3w. „Rum, Sodomy & the Lash” to p\u0142yta odwo\u0142uj\u0105ca si\u0119 w swym tytule do s\u0142\u00f3w Winstona Churchila, kt\u00f3ry w tak obrazowy spos\u00f3b okre\u015bli\u0142 \u017cycie w brytyjskiej marynarce wojennej. Ta p\u0142yta jest ju\u017c nieco powa\u017cniejsza, niekt\u00f3re piosenki m\u00f3wi\u0105 o wojnie i o \u015bmierci („Billy`s Bones”, ” The Sick Bed of Cuchulainn”). Oczywi\u015bcie towarzyszom im typowe dla irlandzkich rozrabiak\u00f3w piosenki o mi\u0142o\u015bci i alkoholu („Pair of Brown Eyes”, „Sally MacLennane”). P\u0142yta zawiera te\u017c dwie przer\u00f3bki, jedn\u0105 jest utw\u00f3r znanego australijskiego „folksingera” Erica Bogle`a – „The Band Played Waltzing Matilda”, druga to s\u0142ynne „Dirty Old Town” Ewana MacColl`a. W przypadku tej drugiej piosenki wykonanie The Pogues przewy\u017cszy\u0142o popularno\u015bci\u0105 pierwowz\u00f3r i mimo pewnych r\u00f3\u017cnic to ich wersja jest obecnie baz\u0105 dla kolejnych przer\u00f3bek.
\nNa kolejn\u0105 p\u0142yt\u0119 fani The Pogues musieli czeka\u0107 a\u017c trzy lata. Jednak by\u0142 to album znacznie dojrzalszy i lepiej wyprodukowany. „If I Should Fall From Grace With God” jest dzi\u015b cz\u0119sto uznawany za najlepsz\u0105 p\u0142yt\u0119 Pogues`\u00f3w, nie ulega w\u0105tpliwo\u015bci, \u017ce by\u0142 to pierwszy ich album, kt\u00f3ry zdoby\u0142 a\u017c tak\u0105 popularno\u015b\u0107. Tytu\u0142owy utw\u00f3r to kwintesencja stylu jaki wypracowa\u0142 zesp\u00f3\u0142 na poprzednich p\u0142ytach. Ostry folkowy numer z punkowym pazurem. Na „If I…” po raz pierwszy zesp\u00f3\u0142 zacz\u0105\u0142 si\u0119 ogl\u0105da\u0107 nie tylko na muzyk\u0119 irlandzk\u0105. „Turkish Song of Damned” niesie ze sob\u0105 melodie, kt\u00f3ra ma nam si\u0119 kojarzy\u0107 ze wschodem. Mamy tez utw\u00f3r „Metropolis”, kt\u00f3ry wydaje si\u0119 by\u0107 inspirowany starym filmem o tym samym tytule. Weso\u0142y utw\u00f3r „Fiesta” wprowadza nas w klimaty meksyka\u0144skie, ze \u015bwietnie zaaran\u017cowanymi d\u0119ciakami, wci\u0105\u017c jednak jest to muzyka Pogues`\u00f3w.
\nJest tu te\u017c wspania\u0142a \u015bwi\u0105teczna piosenka „Fairytale of New York”, b\u0119d\u0105ca duetem Shane`a i angielskiej wokalistki Kristy McColl, c\u00f3rki s\u0142ynnego robotniczego pie\u015bniarza Ewana McColla. To pierwszy taki duet Shane`a i jak si\u0119 p\u00f3\u017aniej okaza\u0142o nie ostatni. Konstrukcja utworu na zasadzie „pi\u0119kna i bestia” zosta\u0142a ponownie u\u017cyta w piosenkach „You`re The One” z Marie Brennan (wokalistk\u0105 grupy Clannad) i „Haunted” z Sinead O`Connor. Jednak te dwa utwory to ju\u017c nowsza historia i inny zesp\u00f3\u0142.
\nCo ciekawe na tej p\u0142ycie Shane dopisa\u0142 swoje s\u0142owa do kilku tradycyjnych utwor\u00f3w. Obecnie wielu polskich wykonawc\u00f3w post\u0119puje tak z piosenkami Pogues`\u00f3w.
\nPo „If I Should Fall From Grace With God” przysz\u0142a pora na album nieco s\u0142abszy, lecz i tak ciekawy. Wydana w 1989 roku p\u0142yta „Peace & Love” nie odnios\u0142a takiego sukcesu jak jej poprzedniczka. Nie znaczy to jednak \u017ce nie ma tu dobrych utwor\u00f3w. Na pewno warto pos\u0142ucha\u0107 cho\u0107by coveru piosenki „Young Ned Of The Hill” Rona Kavanagh. W wersji The Pogues napiera ona prawdziwego ognia. Jest te\u017c jedna z najpi\u0119kniejszych ballad zespo\u0142u – „Misty Morning, Albert Bridge”, kt\u00f3ra pokazuje \u017ce zesp\u00f3\u0142 dobrze czuje si\u0119 tak\u017ce w spokojniejszych kompozycjach. Warto te\u017c zwr\u00f3ci\u0107 uwag\u0119 na „USA”, „Cotton Fields” czy „Tombstone”.
\nO ile „Peace & Love” jest p\u0142yt\u0105 spokojniejsz\u0105, a mo\u017ce nawet nieco bardziej melancholijn\u0105, to kolejny kr\u0105\u017cek – „Hell`s Ditch” z 1990 roku – powraca do weselszych rytm\u00f3w znanych cho\u0107by z „If I…”, czy „Red Roses Form Me”.
\nJest tu ca\u0142e mn\u00f3stwo naprawd\u0119 dobrych piosenek. Weso\u0142e „Sunnyside of the Street” otwiera p\u0142yt\u0119, po nim nast\u0119puje r\u00f3wnie skoczne „Sayonara”. „W Ghost of Smile” mo\u017cna doszuka\u0107 si\u0119 element\u00f3w ska. Tytu\u0142owy „Hell`s Ditch” to z kolei jeden z najciekawszych kompozycyjnie utwor\u00f3w zespo\u0142u z d\u0142ugim, rozbudowanym wst\u0119pem instrumentalnym. Ciekawy muzycznie jest te\u017c wsparty saksofonem „Summer In Siam”. Bardzo fajny jest te\u017c utw\u00f3r „Rain Street” kt\u00f3ry mo\u017cna postawi\u0107 obok „If I Should Fall From Grace With God” i „Streams Of Whiskey” jako wizyt\u00f3wk\u0119 zespo\u0142u.
\nMo\u017cna spokojnie orzec \u017ce to szczytowe osi\u0105gni\u0119cie The Pogues. Jest to te\u017c ostatni album nagrany z Shane`m MacGowanem jako wokalista. Problemy mi\u0119dzy liderem a zespo\u0142em wynika\u0142y z problem\u00f3w alkoholowych Shane`a i kiedy kolejny raz zdarzy\u0142a mu si\u0119 zapa\u015b\u0107 i kapela musia\u0142a odwo\u0142a\u0107 koncerty, koledzy podzi\u0119kowali mu za wsp\u00f3\u0142prac\u0119. Shane po jakim\u015b czasie sformowa\u0142 nowy zesp\u00f3\u0142 i trzeba przyzna\u0107 \u017ce nie tylko nazw\u0105 przypomina on wcze\u015bniejsz\u0105 kapele. Mowa tu o The Popes. W pocz\u0105tkowym, bardzo rockowym sk\u0142adzie tego zespo\u0142u, znalaz\u0142 si\u0119 Brian Robertson, gitarzysta legendarnego Thin Lizzy.
\nNa pierwszej p\u0142ycie sygnowanej nazw\u0105 Shane MacGowan & The Popes (zatytu\u0142owanej „The Snake”) mamy materia\u0142 bardzo bliski temu co robi\u0142 wokalista z kolegami z The Pogues. P\u0142yta ta wysz\u0142a w 1994 roku i zawiera takie przebojowe utwory jak: „The Church of the Holy Spook”, „Victoria” czy „I`ll Be Your Handbag”. Na p\u0142ycie pe\u0142no jest odniesie\u0144. Niemal punkowy „I`ll Be Your Handbag” jest odniesieniem do „I Wanna Be Your Dog” Iggy`ego Popa. Z kolei w „Victorii” mo\u017cna si\u0119 doszuka\u0107 nawi\u0105za\u0144 do „Glorii” Van Morissona. „Song With No Name” bazuje na linii melodycznej szkockiej piosenki „Trumps & Hawkers” (wersja irlandzka znana jest jako „Paddy West”), za\u015b „Rising of the Moon” to stary ludowy utw\u00f3r. „Her Father Didn`t Like Me Anyway” to z kolei cover Gerry`ego Rafferty.
\n\tCiekawostk\u0105 jest udzia\u0142 na tej p\u0142ycie Spidera Stacy`ego z The Pogues i aktora Johnny`ego Deepa, kt\u00f3ry zagra\u0142 na gitarze.
\nReedycja tego albumu (wydana w 1995 roku) zawiera wspomniane wy\u017cej nagrania z Sinead O`Connor i Marie Brennan.
\nW dwa lata po tej reedycji MacGowan & The Popes podarowali nam nowy album. Jest jednocze\u015bnie du\u017co mocniejszy (brzmieniowo), ale sporo na nim odwo\u0142a\u0144 do muzyki country, jak w „Lonesome Highway”, „C\u00e9il\u00eddh Cowboy”, czy „Truck Drivin` Man „. MacGowan zaznaczy\u0142 w wywiadach, i\u017c uwa\u017ca \u017ce country to druga muzyka Irlandczyk\u00f3w. Jest tam pono\u0107 bardzo popularna, wymieni\u0142 nawet George Jonesa jako jednego z lepszych wykonawc\u00f3w… do s\u0142uchania w samochodzie. Album „The Croc of Gold” mimo i\u017c doskonale sprzeda\u0142 si\u0119 w Stanach nie jest jednak na pewno p\u0142yt\u0105 country. Kawa\u0142ki takie jak „Rock`n`Roll Paddy” (bazuj\u0105cy na linii melodycznej „The Hills of Connemara”), „Back In The County Hell”, czy tradycyjne utwory, jak „Come To The Bower”, czy „Spanish Lady” przes\u0105dzaj\u0105 o folkowym charakterze p\u0142yty. Jest na niej te\u017c sporo punkowo-alkoholowych song\u00f3w MacGowana, tak charakterystycznych dla tego artysty.
\nO ile wszystkie wymienione powy\u017cej p\u0142yty, zar\u00f3wno The Pogues, jak i SMG & The Popes s\u0105 w Polsce do\u015b\u0107 \u0142atwo dost\u0119pne, o tyle z kolejn\u0105 p\u0142yt\u0105 s\u0105 spore problemy. Ukaza\u0142a si\u0119 ona w 2000 roku i nosi tytu\u0142 „Holloway Boulevard”. Sygnowana jest przez The Popes, a MacGowan wyst\u0119puje na niej tylko go\u015bcinnie. Podobnie jest obecnie z koncertami tej formacji, jak wida\u0107 zesp\u00f3\u0142 bardzo si\u0119 usamodzielni\u0142. Uzupe\u0142nieniem dyskografii s\u0105 dwie koncert\u00f3wki – jedna z The Popes, zatytu\u0142owana „Across the Broad Atlantic”, a druga, to „Streams of Whiskey” The Pogues. Problem z t\u0105 drug\u0105 jest taki, \u017ce cz\u0142onkowie zespo\u0142u uwa\u017caj\u0105 j\u0105 za bootleg i apeluj\u0105 o nie kupowanie.
\nGdzie\u015b w mi\u0119dzyczasie Shane wzi\u0105\u0142 te\u017c udzia\u0142 w nagraniu p\u0142yty swej siostry – Siobhan MacGowan. S\u0105 to nagrania bardzo trudne do zdobycia, nie widzia\u0142em jeszcze \u017ceby jaki\u015b sklep mia\u0142 je w swej ofercie. Koniec roku 2001, to koncertowa p\u0142yta MacGowana i The Popes, na kt\u00f3rej wi\u0119kszo\u015b\u0107 piosenek pochodzi z repertuaru … The Pogues.
\nW czasie kiedy Shane MacGowan brn\u0105\u0142 kr\u0119tymi \u015bcie\u017ckami kariery solowej jego koledzy z The Pogues nie zasypywali gruszek w popiele. Co prawda od czasu rozstania ze swym liderem zesp\u00f3\u0142 kilkakrotnie zawiesza\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107, ale zanim rozpad\u0142 si\u0119 definitywnie nagra\u0142 jeszcze dwie p\u0142yty.
\nPierwsza z nich, zatytu\u0142owana „Waiting for Herb” to przede wszystkim poszukiwania nowego stylu. Mimo kilku bardzo dobrych piosenek nie jest to album udany.
\nP\u0142yta ta ukaza\u0142a si\u0119 w 1993 roku, a wi\u0119c wcze\u015bniej ni\u017c pierwszy „solowy” album MacGowana. Frontmanem grupy w miejsce Shane`a zosta\u0142 Spider Stacy. Pr\u00f3bowa\u0142 on \u015bpiewa\u0107 z podobn\u0105 „pijack\u0105” maniera jak Shane. Nie by\u0142o to jednak to na co czekali fani zespo\u0142u. Nie ulega w\u0105tpliwo\u015bci, \u017ce muzycy The Pogues to fachowcy i \u017ce podoba\u0142a im si\u0119 gra w punkfolkowej kapeli. W ko\u0144cu to dla dobra zespo\u0142u rozstali si\u0119 z Shane`m. Trudno dzi\u015b powiedzie\u0107 co by si\u0119 sta\u0142o gdyby do tego nie dosz\u0142o.
\nMimo to na p\u0142ycie znalaz\u0142 si\u0119 jeden z wi\u0119kszych przeboj\u00f3w The Pogues, bardzo dobra kompozycja „Tuesday Morning”. By\u0107 mo\u017ce zawdzi\u0119cza ona popularno\u015b\u0107 temu, ze nalaz\u0142a si\u0119 na \u015bcie\u017cce d\u017awi\u0119kowej do popularnego filmu „Eksplozja” („Blown Away”) z Jeff`em Bridgisem i Tommy Lee Jonesem. Do innych ciekawych piosenek na p\u0142ycie nale\u017c\u0105: „Sitting on top of the world”, „Big city”, „Girl from the Wadi Hammamat” i „My baby\u00b4s gone”.
\n\tKolejna, ostatnia studyjna p\u0142yta The Pogues nosi tytu\u0142 „Pogue Mahone”. Jest to bezpo\u015brednie odniesienie do korzeni zespo\u0142u, a jednocze\u015bnie zamkni\u0119cie jego kariery. Kompozycje zawarte na tym kr\u0105\u017cku (pisane przez prawie ca\u0142y zesp\u00f3\u0142) maj\u0105 w sobie wiele z klimatu starych nagra\u0144 The Pogues. Nawet wokal Spidera, b\u0119d\u0105cy tu na pograniczu mi\u0119dzy w\u0142asn\u0105 maniera, a wokalem Shane`a, brzmi tu du\u017co bardziej przekonuj\u0105co. Nawet piosenka Dylana „When The Ship Comes In” brzmi jakby by\u0142a napisana dla Pogues`\u00f3w. Piosenki takie jak „How Come”, „Living In A World Without Her”, „Bright Lights”, czy „Pont Mirabeau” spokojnie mog\u0142yby si\u0119 znale\u017a\u0107 na wcze\u015bniejszych p\u0142ytach zespo\u0142u.<\/p>\n
\tSolowe poczynania niekt\u00f3rych Pogues\u00f3w r\u00f3wnie\u017c zas\u0142uguj\u0105 na uwag\u0119, jak cho\u0107by dwie, rozprowadzane w\u015br\u00f3d znajomych p\u0142yty The Wisemen – zespo\u0142u Spidera Stacy, czy „Music From Four Corners of Hell” grupy Woods Band reaktywowanej przez Terry`ego Woodsa. P\u0142yt grupy Perfect, niemieckiego zespo\u0142u prowadzonego przez gitarzyst\u0119 Jamie`go Clarke`a nie polecam a\u017c tak bardzo, ale te\u017c idzie ich pos\u0142ucha\u0107.
\n\tCiekawostk\u0105 mog\u0105 te\u017c by\u0107 bootlegi z koncert\u00f3w „Spider Stacy`s Pogue Mahone”, gdzie wokalista i whistler Pogues\u00f3w wyst\u0105pi\u0142 z zespo\u0142em The Boys From County Hell.<\/p>\n
The Pogues potrafi\u0142o przypomnie\u0107 s\u0142uchaczom \u017ce s\u0105 zespo\u0142em spokrewnionym blisko z muzyk\u0105 tradycyjn\u0105. \u015awietn\u0105 okazj\u0119 mieli podczas sesji nagraniowych ze znanym irlandzkim zespo\u0142em folkowym The Dubliners. Dublinersi to obok The Chieftains najbardziej znany ze starych folkowych zespo\u0142\u00f3w. Piosenki nagrane przez po\u0142\u0105czone sk\u0142ady (dwie wersje „Whiskey in the Jar”, „Rare Old Mountain Dew”, „Jack O`Heroes” i „The Irish Rover”) rozsiane s\u0105 po r\u00f3\u017cnych wydawnictwach sk\u0142adankowych i singlach. Starcie tych dw\u00f3ch kapel doskonale dokumentuje teledysk (znajduje si\u0119 na kasecie video „Poguevision”) do utworu „Jack O`Heroes”, przedstawiaj\u0105cy mecz pi\u0142karski pomi\u0119dzy oboma zespo\u0142ami. Doda\u0107 nale\u017cy \u017ce dziadki z The Dubliners nie ust\u0119powali pola swoim przeciwnikom.<\/p>\n
Rafa\u0142 „Taclem” Chojnacki<\/p>\n
Artyku\u0142 ukaza\u0142 si\u0119 w pi\u015bmie Gadki z Chatki – 37 w roku 2002. Poprawki i korekta – stycze\u0144 2005.
\nNa zdj\u0119ciu Shane MacGowan<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Strumienie whiskey (rzecz o The Pogues). Mimo i\u017c grupa The Pogues ju\u017c od kilku lat nie istnieje (ostatnie<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-1061","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-artykuly"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/efolk.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1061","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/efolk.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/efolk.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/efolk.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/efolk.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=1061"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/efolk.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1061\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/efolk.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=1061"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/efolk.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=1061"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/efolk.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=1061"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}