Dead Can Dance – australijska grupa muzyczna prezentuj\u0105ca alternatywne spojrzenie na world music z wp\u0142ywami gatunk\u00f3w zaliczanych do szeroko poj\u0119tego dark independent. Powsta\u0142a 1981 r. w Melbourne z inicjatywy australijki Lisy Gerrard oraz brytyjczyka Brendana Perryego. Zesp\u00f3\u0142 rozwi\u0105zano w 1998 roku, reaktywowany ponownie wyst\u0119puje od 2005 roku, jednak po swojej trasie koncertowej zaprzestaje ostatecznie dzia\u0142alno\u015bci.<\/p>\n
Cho\u0107 Dead Can Dance uformowali si\u0119 w 1981 roku w Melbourne, to rok p\u00f3\u017aniej – zdegustowani w\u0105skimi horyzontami tamtejszej sceny muzycznej – przenie\u015bli si\u0119 do Londynu. Tam w ci\u0105gu roku podpisali kontrakt z jedn\u0105 z najs\u0142awniejszych wytw\u00f3rni muzyki alternatywnej – 4AD Records. Gdy w\u0142a\u015bciciel labelu – Ivo Watts-Russell – us\u0142ysza\u0142 nagranie demo grupy powiedzia\u0142: Najsilniejszym wra\u017ceniem by\u0142o poczucie czego\u015b wyj\u0105tkowo oryginalnego., zwr\u00f3ci\u0142 tak\u017ce uwag\u0119 na niezwyk\u0142y g\u0142os Lisy. W roku 1983 Dead Can Dance nagrali sesj\u0119 dla Johna Peela, a nied\u0142ugo p\u00f3\u017aniej \u015bwiat\u0142o dzienne ujrza\u0142 ich pierwszy album zatytu\u0142owany po prostu Dead Can Dance – kolekcja utwor\u00f3w z lat wcze\u015bniejszych. Nie okaza\u0142 si\u0119 on wielkim sukcesem, podobno g\u0142\u00f3wnie przez problemy z d\u017awi\u0119kiem.<\/p>\n
Du\u017co wi\u0119kszym sukcesem mo\u017cna nazwa\u0107 ich drugi album Spleen And Ideal – cho\u0107by dlatego, \u017ce znalaz\u0142 si\u0119 na drugim miejscu brytyjskiej listy przeboj\u00f3w muzyki niezale\u017cnej. Od tego momentu Brendan i Lisa bardziej odwa\u017cnie eksperymentowali z nowymi instrumentami i formami. Wyruszyli tak\u017ce na tras\u0119 koncertow\u0105.<\/p>\n
Tak naprawd\u0119 w\u0142a\u015bcicielowi 4AD Records najbardziej spodoba\u0142 si\u0119 dopiero trzeci kr\u0105\u017cek Dead Can Dance – Within The Realm Of A Dying Sun, na kt\u00f3rym Lisa i Brandon wsp\u00f3\u0142pracowali z producentem Johnem Riversem. To brzmia\u0142o jak nic dot\u0105d – wspomina Ivo.<\/p>\n
Sukces ten sprawi\u0142, i\u017c DCD jeszcze ch\u0119tniej czerpali inspiracje i motywy z muzyki etnicznej, chora\u0142\u00f3w gregoria\u0144skich czy w og\u00f3le z muzyki dawnej. Nie trzeba by\u0142o d\u0142ugo czeka\u0107 na propozycj\u0119 nagrania czy u\u017cyczenia istniej\u0105cych utwor\u00f3w na potrzeby soundtrack\u00f3w filmowych – nic nie ilustrowa\u0142o obrazu lepiej ni\u017c atmosferyczna, mistyczna muzyka Dead Can Dance. El Nino De La Luna (Moonchild) z 1988 roku by\u0142 pierwszym filmem, dla kt\u00f3rego duet nagra\u0142 \u015bcie\u017ck\u0119 i jednocze\u015bnie okazj\u0105 do debiutu aktorskiego Perry`ego. A w 1989 ich muzyka u\u015bwietni\u0142a znakomite dzie\u0142o Marka Magidsona Baraka.<\/p>\n
Fani d\u0142ugo czeka\u0107 musieli na pierwsze koncertowe wydawnictwo grupy. Dopiero w 1993 roku ukazal si\u0119 album Toward The Within z zapisem ich wyst\u0119pu live.<\/p>\n
Ostatnim wsp\u00f3lnym albumem studyjnym Dead Can Dance by\u0142 Spiritchaser z 1996 roku, zawieraj\u0105cy wyra\u017ane wp\u0142ywy muzyki afryka\u0144skiej.<\/p>\n