Zesp\u00f3\u0142 wokalno-instrumentalny. Powsta\u0142 w czerwcu 1971 r. w Warszawie, cho\u0107 ju\u017c w marcu dokona\u0142 nagra\u0144 radiowych dla M\u0142odzie\u017cowego Studia „Rytm” jako grupa Elizy Grochowieckiej (m. in. „Ballada o wczesnym wstawaniu”). Grup\u0119 tworzyli: Andrzej Rybi\u0144ski (gitara, flet, wokal; eks-Dwa plus Jeden), Eliza Grochowiecka (wokal, tamburyn, gitara; eks-Portrety), Arkadiusz \u017bak (gitara basowa) i Zbigniew Ho\u0142dys (gitara, wokal). Z. Ho\u0142dys wcze\u015bniej wyst\u0119powa\u0142 z w\u0142asn\u0105 grup\u0105 Kwiaty Warszawy, a p\u00f3\u017aniej z formacj\u0105 klubu „Medyk” Rh-. Na pocz\u0105tku 1972 r. do grupy do\u0142\u0105czy\u0142 Marek Zienkiewicz (fortepian). A. Rybi\u0144ski, absolwent \u015bredniej szko\u0142y muzycznej, karier\u0119 rozpoczyna\u0142 w \u0142\u00f3dzkich zespo\u0142ach – Piotrusie i Kanon Rytm. Podczas s\u0142u\u017cby wojskowej w marynarce wojennej artysta bra\u0142 udzia\u0142 w konkursach amatorskiego ruchu muzycznego. Najcenniejszym trofeum by\u0142a nagroda podczas III FP\u017b w Ko\u0142obrzegu w 1969 r. Od 1970 r. gitarzysta zwi\u0105zany by\u0142 z Katarzyn\u0105 Gartner, kt\u00f3ra zaanga\u017cowa\u0142a go do swojej \u015bpiewogry „Janosik, czyli na szkle malowane”. Po kr\u00f3tkim okresie wsp\u00f3\u0142pracy z grup\u0105 Bumerang, A. Rybi\u0144ski w styczniu 1971 r. wyst\u0119powa\u0142 w zespole Dwa plus Jeden. W tym czasie muzyk pozna\u0142 w Klubie Piosenki ZAKR wokalistk\u0119 E. Grochowieck\u0105. Solistka debiutowa\u0142a w warszawskim klubie „Medyk”, sk\u0105d trafi\u0142a do „Piwnicy u Hohonia”. Z pocz\u0105tkiem 1970 r. wyst\u0119powa\u0142a z zespo\u0142em Klubu Student\u00f3w Architektury, wykonuj\u0105c m. in. „Pie\u015b\u0144 Villonow\u0105 o mi\u0142o\u015bci” i „Roksolanki”. Laureatka przegl\u0105d\u00f3w studenckich zwi\u0105zana by\u0142a p\u00f3\u017aniej z grupami Rh- i Portrety. Oficjalny debiut zespo\u0142u mia\u0142 miejsce na IX KFPP w Opolu pod nazw\u0105 Eliza i Andrzej. Wiosn\u0105 1973 r. powr\u00f3ci\u0142 do niego na kr\u00f3tko Z. Ho\u0142dys. W po\u0142owie 1974 r. Jerzy Rybi\u0144ski (eks-No To Co) wymieni\u0142, graj\u0105cego na gitarze basowej Cz. Mogili\u0144skiego. Nagrania formacji utrzymane w konwencji folk rocka z elementami country cieszy\u0142y si\u0119 du\u017cym powodzeniem w latach 1972-1980. Du\u017cy wp\u0142yw na styl grupy mia\u0142y teksty Bogdana Olewicza. W 1974 r. Andrzej i Eliza wylansowali sw\u00f3j najwi\u0119kszy przeb\u00f3j „Czas relaksu”. Zesp\u00f3\u0142 zdobywa\u0142 nagrody na wielu festiwalach, m. in. 2. nagrod\u0119 podczas XII Mi\u0119dzynarodowego Festiwalu Variete w Rennes w 1974 r., wyr\u00f3\u017cnienie na „Festiwalu Kraj\u00f3w Nadba\u0142tyckich” w Rostocku w 1975r., 2. nagrod\u0119 na „Schlager Festival” w Dre\u017anie w 1976 r. Pozosta\u0142e przeboje Andrzeja i Elizy to m. in. „Rzuci\u0142a mnie dziewczyna”, „Czeka na nas \u015bwiat”, „Dziel\u0105c \u015bwiat na p\u00f3\u0142”, „Kr\u00f3lem b\u0105d\u017a, g\u0142ow\u0105 rusz”, „Buty, buty [Ballada o butach]”, „Idzie na deszcz”, „Deszcz w obcym mie\u015bcie”. Z zespo\u0142em wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142o wielu utalentowanych muzyk\u00f3w, m.in.: Eugeniusz Ma\u0144ko (perkusja; 1973-1974), Ryszard Kaczmarek (gitara basowa; eks-ork. PR w Opolu; 1974), Henryk Krzeszowiec (mellotron, syntezator; 1974-1979), W\u0142odzimierz Gromek (perkusja; eks-Nowa Grupa; 1977), Ryszard Sygitowicz (gitara; eks-Bumerang; 1978), Daniel Nitsche (instrumenty klawiszowe; 1978-1979), Janusz Staszek (perkusja; eks-Thunderbolt; 1977-1980), Piotr Szpernol (gitara; eks-bractwo Kurkowe 1791; 1979-1980), Jacek Berenthal (nstrumenty klawiszowe; eks-bractwo Kurkowe 1791, 1979-1980), Stanis\u0142aw Wita (pianino; 1979-1980), Marian \u015anigurowicz (perkusja; eks-Spisek, 1978-1980). Formacja uleg\u0142a rozwi\u0105zaniu w lipcu 1981 r., po 10 latach istnienia. W 1983 r. Andrzej Rybi\u0144ski wylansowa\u0142 na XX KFPP w Opolu utw\u00f3r „Nie licz\u0119 godzin i lat”. <\/p>\n