Leonard Cohen (ur. 21 wrze\u015bnia 1934 w Montrealu, Kanada) – kanadyjski poeta, pisarz i piosenkarz tworz\u0105cy w stylu piosenki autorskiej w gatunku folk rock.
\nCho\u0107 Leonard Cohen, o ca\u0142\u0105 dekad\u0119 starszy od cz\u0142onk\u00f3w grup The Beatles i The Rolling Stones, jest nieomal r\u00f3wie\u015bnikiem Elvisa Presleya (ur. 1935), jego droga do muzyki by\u0142a ca\u0142kowicie odmienna. Gdy debiutowa\u0142 jako piosenkarz w 1968 mia\u0142 ju\u017c 33 lata i by\u0142 uznanym poet\u0105 i pisarzem.<\/p>\n
Urodzi\u0142 si\u0119 w 1934 roku w Montrealu, jako Leonard Norman Cohen syn Mashy i Nathana Cohen, w \u015bredniozamo\u017cnej \u017cydowskiej rodzinie wywodz\u0105cej si\u0119 z Polski. 15 sierpnia 1937 roku zmar\u0142 dziadek Leonarda ze strony ojca Lyon Cohen, cz\u0142owiek niezwykle aktywny w spo\u0142eczno\u015bci kanadyjskich \u017byd\u00f3w.
\nDzi\u0119ki swojej rodzinie, otrzyma\u0142 solidn\u0105 edukacj\u0119 na poziomie \u015brednim i zacz\u0105\u0142 studia na angloj\u0119zycznym McGill University w rodzinnym mie\u015bcie. Cho\u0107 by\u0142 przeci\u0119tnym studentem, jeszcze w czasie studi\u00f3w zdoby\u0142 presti\u017cow\u0105 nagrod\u0119 McNaughton Prize za osi\u0105gni\u0119cia literackie. Rok po sko\u0144czeniu studi\u00f3w w 1957 wyda\u0142 sw\u00f3j pierwszy tom poezji Let Us Compare Mythologies. W przeci\u0105gu nast\u0119pnych lat pisa\u0142 i publikowa\u0142 poezj\u0119 oraz wyda\u0142 dwie powie\u015bci The Favorite Game 1963 oraz Beautiful Losers w 1966.
\nLeonard Cohen w wywiadach cz\u0119sto powtarza, \u017ce wzi\u0105\u0142 si\u0119 za \u015bpiewanie, gdy\u017c trudno by\u0142o wy\u017cy\u0107 z pisania. Biografowie nieco inaczej przedstawiaj\u0105 jego \u017cycie w tamtym okresie. Honoraria literackie, rz\u0105dowe granty oraz dochody z rodzinnego przedsi\u0119biorstwa wystarcza\u0142y na wygodne \u017cycie. Leonard Cohen w tym czasie du\u017co podr\u00f3\u017cuje, prowadzi intensywne \u017cycie towarzyskie i erotyczne. Lubi otacza\u0107 si\u0119 pi\u0119knymi kobietami i dop\u00f3ki jest to legalne, eksperymentuje z LSD.
\nCho\u0107 nauczy\u0142 si\u0119 gra\u0107 na gitarze w wieku trzynastu lat a wcze\u015bniej zacz\u0105\u0142 pisa\u0107 piosenki, traktowa\u0142 muzyk\u0119 w spos\u00f3b czysto rekreacyjny i pocz\u0105tkowo nie zamierza\u0142 zosta\u0107 piosenkarzem. Zreszt\u0105 nigdy nie by\u0142 wybitnym instrumentalist\u0105. Przypadkow\u0105 s\u0142aw\u0119 przynios\u0142a mu piosenka Suzanne, kt\u00f3rej profesjonaln\u0105 wersj\u0119 nagra\u0142a folkowa piosenkarka Judy Collins. Sta\u0142a si\u0119 ona radiowym przebojem roku 1965. To w\u0142a\u015bnie Collins wprowadzi\u0142a Cohena w \u015brodowisko muzyki folk. Nam\u00f3wi\u0142a Cohena, by wyst\u0105pi\u0142 z ni\u0105 na Newport Folk Festival w 1967. Od tego zaczyna si\u0119 jego kariera wykonawcy. Wydany rok p\u00f3\u017aniej album The Songs of Leonard Cohen zawiera\u0142 takie nie\u015bmiertelne przeboje artysty jak: Suzanne, Sisters of Mercy, So Long, Marianne, Hey, That’s No Way to Say Goodbye. Album odni\u00f3s\u0142 wielki sukces.
\nCohen \u015bpiewaj\u0105cy przy akompaniamencie gitary akustycznej i niewielkiego, \u0142agodnie graj\u0105cego zespo\u0142u, \u015bpiewaj\u0105c nieco monotonnym, lecz bardzo ciep\u0142ym basem pi\u0119kne poetyckie teksty, przesycone religijnymi i inter-kulturowymi aluzjami oraz zakrapiane humorem (najcz\u0119\u015bciej czarnym), utrafi\u0142 w gusta intelektualnie zaawansowanych, lewicuj\u0105cych, zapatrzonych w kultury wschodu \u015brodowisk akademickich i literackich \u00f3wczesnej Ameryki. Kolejne p\u0142yty utwierdza\u0142y pozycj\u0119 artysty. Prze\u0142omowym albumem Cohena by\u0142 Death of a Ladies’ Man wydany w 1977 i wyprodukowany przez legendarnego Phila Spectora. W wyniku zastosowania Spectorowskiej \u015acianie D\u017awi\u0119ku, muzyka z tego albumu staje si\u0119 pe\u0142niejsza instrumentalnie lub – jak nieraz twierdz\u0105 krytycy – przesadnie barokowa. Obok ostrzej graj\u0105cej sekcji rytmicznej, elektrycznych gitar, instrument\u00f3w klawiszowych, aran\u017cacje obejmowa\u0142y tak\u017ce sekcj\u0119 instrument\u00f3w smyczkowych. Cho\u0107 album ten jest bardzo kontrowersyjny, na zawsze podni\u00f3s\u0142 on rol\u0119 innych ni\u017c gitara prowadz\u0105ca instrument\u00f3w w tw\u00f3rczo\u015bci Cohena. P\u0142yta Recent Songs oznacza powr\u00f3t do poprzedniej stylistyki, jednak bogactwo instrumentarium zosta\u0142o zachowane. Z p\u00f3\u017aniejszego okresu (1979-2004) pochodz\u0105 takie wielkie przeboje artysty jak The Gypsy’s Wife, Dance Me to the End of Love, I’m Your Man, Closing Time, In My Secret Life, Alexandra Leaving czy Go No More A-Roving.
\nFenomenem jest ogromna popularno\u015b\u0107 Leonarda Cohena w Polsce. W latach osiemdziesi\u0105tych by\u0142 on tu lepiej znany, ni\u017c w swej rodzinnej Kanadzie. By\u0142o to zas\u0142ug\u0105 popularyzatorskiej dzia\u0142alno\u015bci Macieja Zembatego, jego (g\u0142\u00f3wnie wsp\u00f3lnych z Maciejem Karpi\u0144skim) znakomitych t\u0142umacze\u0144 tekst\u00f3w piosenek i atrakcyjnych wykona\u0144 polskich cover\u00f3w. Gdy w 1985 Leonard Cohen przyjecha\u0142 na tras\u0119 koncertow\u0105 do Polski, by\u0142 w stanie wype\u0142ni\u0107 olbrzymie hale koncertowe, mieszcz\u0105ce wielotysi\u0119czne widownie. Ciekawostk\u0105 jest, \u017ce podczas pobytu w Polsce spotka\u0142 si\u0119 z Lechem Wa\u0142\u0119s\u0105 oraz wyg\u0142osi\u0142 szereg pro-solidarno\u015bciowych o\u015bwiadcze\u0144. W wyniku tego jego piosenki znikn\u0119\u0142y z Polskiego Radia na wiele miesi\u0119cy.
\nW latach 1994–1999 przebywa\u0142 w Centrum Zen na Mount Baldy w okolicach Los Angeles[1]. Wstawa\u0142 o 2.30, przygotowywa\u0142 posi\u0142ki dla swojego mistrza, potem medytowa\u0142. W ci\u0105gu pi\u0119ciu lat sam oceni\u0142, \u017ce sta\u0142 si\u0119 innym cz\u0142owiekiem.
\n24 pa\u017adziernika 2003 otrzyma\u0142 z r\u0105k gubernatora generalnego Kanady Adrianne Clarckson Order of Canada, najwy\u017csze odznaczenie kanadyjskie, przyznane mu za wybitny wk\u0142ad w rozw\u00f3j kanadyjskiej kultury.
\nW 2005 roku okaza\u0142o si\u0119, \u017ce artysta zosta\u0142 pozbawiony \u015brodk\u00f3w na funduszu emerytalnym. Jego by\u0142a przyjaci\u00f3\u0142ka, jednocze\u015bnie menad\u017cer Kelley Lynch sprzeniewierzy\u0142a ponad 5 milion\u00f3w dolar\u00f3w zostawiaj\u0105c jedynie 150 tysi\u0119cy. To stanowczo zbyt ma\u0142o, bior\u0105c pod uwag\u0119 fakt, \u017ce suma ta nie wystarczy na op\u0142acenie nale\u017cnych podatk\u00f3w artysty. W marcu 2006 Cohen wygra\u0142 spraw\u0119 s\u0105dow\u0105 z by\u0142\u0105 menad\u017cer, jednak\u017ce jest ma\u0142o prawdopodobne, \u017ce zostan\u0105 mu zwr\u00f3cone pieni\u0105dze. Ignorowa\u0142 on bowiem wezwania do zap\u0142aty wystosowywane przez Lynch.[3]
\nW 2006 roku Cohen zosta\u0142 uhonorowany cz\u0142onkostwem w Canadian Songwriters Hall of Fame.
\n24 listopada 2006 do polskich kin wszed\u0142 film „Leonard Cohen: I’m Your Man”. To film dokumentalny, o jego wp\u0142ywie na swoj\u0105 tw\u00f3rczo\u015b\u0107 m\u00f3wi\u0105 takie gwiazdy jak Bono i muzycy zespo\u0142u U2, czy Nick Cave. Sam Leonard Cohen opowiada o swoim \u017cyciu i marzeniach.<\/p>\n