Nicholas Rodney Drake (ur. 19 czerwca 1948 w Rangun w Birmie – zm. 25 listopada 1974 w Tanworth-in-Arden) – brytyjski wokalista i autor tekst\u00f3w.<\/p>\n
Urodzi\u0142 si\u0119 w Birmie, ale nied\u0142ugo po jego urodzinach rodzina przeprowadzi\u0142a si\u0119 z powrotem do Anglii i tam, w Tanworth-in-Arden, ma\u0142ym mie\u015bcie w hrabstwie Warwickshire zosta\u0142 wychowany. Ucz\u0119szcza\u0142 do publicznego Marlborough College, gdzie nauczu\u0142 si\u0119 gra\u0107 na flecie. P\u00f3\u017aniej kontynuowa\u0142 edukacj\u0119 w Fitzwilliam College i University of Cambridge, gdzie studiowa\u0142 literatur\u0119 angielsk\u0105.<\/p>\n
W czasach studenckich zacz\u0105\u0142 wyst\u0119powa\u0107 w klubach i kawiarniach a\u017c wreszcie podczas jednego z takich wyst\u0119p\u00f3w zosta\u0142 odkryty przez Ashley Hutchings, basistk\u0119 folk-rockowej grupy Fairport Convention. Ona przedstawi\u0142a go pozosta\u0142ym cz\u0142onkom zespo\u0142u, wokali\u015bcie Johnowi Martyn i producentowi Joe Boydowi. Stosunkowo szybko podpisa\u0142 kontrakt na trzy albumy z wytw\u00f3rni\u0105 Island Records i w wieku dwudziestu lat wyda\u0142 sw\u00f3j pierwszy album 'Five Leaves Left’ (1969) a rok p\u00f3\u017aniej 'Bryter Layter’. Oba zosta\u0142y wyprodukowane przez Boyda i go\u015bcinnie udzielali si\u0119 na nich cz\u0142onkowie Fairport Convention. Mimo tego Nick nie zdoby\u0142 zbytniej popularno\u015bci ani uznania. Rzadko koncertowa\u0142, je\u015bli ju\u017c to jako support, a jego wyst\u0119py by\u0142y bardzo kr\u00f3tkie. Cierpia\u0142 bowiem na chorobliw\u0105 nie\u015bmia\u0142o\u015b\u0107, do tego stopnia, \u017ce w studio nagrywa\u0142 odwr\u00f3cony do \u015bciany, by unikn\u0105\u0107 spojrze\u0144 innych. Permanentnie pogr\u0105\u017cony w depresji i w\u0105tpi\u0105cy w sw\u00f3j talent ostatni\u0105 p\u0142yt\u0119 'Pink Moon’ (1972) nagra\u0142 w dw\u00f3ch dwugodzinnych sesjach (obie zacz\u0119\u0142y si\u0119 o p\u00f3\u0142nocy) jedynie w obecno\u015bci d\u017awi\u0119kowca. 'Pink Moon’, surowa i emocjonalnie ekshibicjonistyczna jest uznana za jego najlepsz\u0105 p\u0142yt\u0119. Po jej nagraniu postanowi\u0142, \u017ce porzuci zaw\u00f3d muzyka i zajmie si\u0119 programistyk\u0105, ewentualnie b\u0119dzie pisa\u0142 dla innych. Te plany jednak nigdy si\u0119 nie spe\u0142ni\u0142y. Nick coraz bardziej pogr\u0105\u017ca\u0142 si\u0119 w depresji i pozostawa\u0142 w kontakcie ju\u017c tylko z najbli\u017cszymi przyjaci\u00f3\u0142mi jak John Martyn, kt\u00f3ry napisa\u0142 dla niego piosenk\u0119 na planowany na 1973 rok album 'Solid Air’ opowiadaj\u0105c\u0105 o nim i francuskiej piosenkarce Fran\u00e7oise Hardy. W 1974 roku Nick powr\u00f3ci\u0142 na chwil\u0119 do \u017cycia i zaj\u0105\u0142 si\u0119 pisaniem materia\u0142u na now\u0105 p\u0142yt\u0119, ale w nocy z 24 na 25 listopada umar\u0142 z powodu przedawkowania antydepresyjnego leku Tryptizol. Do dzi\u015b nie wiadomo, czy by\u0142o to samob\u00f3jstwo czy wypadek. \u00d3wczesne leki przeciwdepresyjne by\u0142o \u0142atwo przedawkowa\u0107 – ju\u017c niewielka dawka ponad mog\u0142a powodowa\u0107 \u015bmier\u0107. Rodzina zaprzecza, jakoby Nick targn\u0105\u0142 si\u0119 na w\u0142asne \u017cycie, koroner bra\u0142 tak\u0105 mo\u017cliwo\u015b\u0107 pod uwag\u0119.<\/p>\n
Nick, nie doczekawszy s\u0142awy za \u017cycia, zyska\u0142 j\u0105 po \u015bmierci. Doceniony za pe\u0142ne poetyzmu i b\u00f3lu teksty, \u0142agodny g\u0142os i melancholijny urok muzyki sta\u0142 si\u0119 inspiracj\u0105 dla wielu wsp\u00f3\u0142czesnych artyst\u00f3w jak muzycy REM, Brian Molko, Devendra Banhart czy Norah Jones.<\/p>\n