Zesp\u00f3\u0142 wokalno-instrumentalny. Powsta\u0142 w styczniu 1971 r. w Warszawie. Grup\u0119 tworzyli: El\u017cbieta Dmoch (wokal, flet; eks-Warszawskie Kuranty), Janusz Kruk (gitara, wokal; eks-Warszawskie Kuranty) oraz Andrzej Rybi\u0144ski (gitara basowa, wokal; eks-Kanon Rytm). Muzycy spotkali si\u0119 w trakcie nagrywania muzyki do inscenizacji \u015bpiewogry „Janosik, czyli na szkle malowane” w Teatrze Polskim w Warszawie. Pierwotnie grupa mia\u0142a nosi\u0107 nazw\u0119 Smak Miodu. Kierownikiem organizacyjnym Dwa plus Jeden zosta\u0142 Jan Szewczyk. Przed szersz\u0105 publiczno\u015bci\u0105 zesp\u00f3\u0142 wyst\u0105pi\u0142 podczas IX KFPP w Opolu w 1971 r. prezentuj\u0105c fragmenty widowiska „Janosik, czyli na szkle malowane”. Miesi\u0105c p\u00f3\u017aniej Dwa plus Jeden wyr\u00f3\u017cniono na V FP\u017b w Ko\u0142obrzegu za utw\u00f3r „Ju\u017c nie b\u0119d\u0119 taki g\u0142upi”. Latem 1972 r. zesp\u00f3\u0142 dokona\u0142 kolejnych nagra\u0144 dla M\u0142odzie\u017cowego Studia „Rytm”, w grudniu zarejestrowa\u0142 materia\u0142 na debiutancki album. Stopniowo zmienia\u0142o si\u0119 brzmienie grupy, ewoluuj\u0105ce od folk rocka do disco. Nowym muzykiem Dwa plus Jeden zosta\u0142 multiinstrumentalista Tomasz Rostkowski (eks-Hagaw, Paradox), kt\u00f3rego z ko\u0144cem 1973 r. zast\u0105pi\u0142 Cezary Szl\u0105zak (saksofon, klarnet, instumenty klawiszowe, wokal; eks-Dylemat). W latach 1973-1977 grupa znajdowa\u0142a si\u0119 w czo\u0142\u00f3wce krajowych wykonawc\u00f3w. Pierwsze dwie p\u0142yty d\u0142ugograj\u0105ce zosta\u0142y „Z\u0142otymi P\u0142ytami”. Wykonawcy wyst\u0105pili m. in. na FP\u017b w Ko\u0142obrzegu (1972, 1973), „Festiwalu Kraj\u00f3w Nadba\u0142tyckich” w Rostocku (1972), XII KFPP w Opolu (1973), Festiwalu Muzyki Wsp\u00f3\u0142czesnej w Edynburgu (1973), MFP w Sopocie (1974, 1975, 1976), Festiwalu „bratys\u0142awska Lira” (1975, 1976), „Schlager Festivalu” w Dre\u017anie (1975), III Polskich Targach Estradowych „Poltest” w \u0141odzi (1976) i XIII Festiwalu „Z\u0142oty Orfeusz” w S\u0142onecznym brzegu (1977). Trzeci album zespo\u0142u zawiera\u0142 rozbudowan\u0105 suit\u0119, po\u015bwi\u0119con\u0105 Zbigniewowi Cybulskiemu, prezentowan\u0105 wcze\u015bniej na koncertach w Opolu i Sali „Kongresowej”. W nagraniu p\u0142yty „Teatr na drodze” grup\u0119 wspomagali m. in. Czes\u0142aw Niemen (instrumenty klawiszowe) i Zbigniew Ho\u0142dys (gitara; eks-Dzikie Dziecko). Z. Ho\u0142dys wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z grup\u0105 do wrze\u015bnia 1978 r., kiedy w Dwa plus Jeden pojawi\u0142 si\u0119 Marek \u015anie\u0107 (gitara; eks-Saloon). W 1982 r. grupa wyjecha\u0142a na wyst\u0119py do USA. Po niepowodzeniu za granic\u0105 zesp\u00f3\u0142 skoncentrowa\u0142 si\u0119 na rynku krajowym. Obok E. Dmoch, J. Kruka i C. Szl\u0105zaka zesp\u00f3\u0142 tworzyli: Krzysztof S\u0142otkowicz (gitara; eks-Pixi-Dixi-Land), Bogus\u0142aw Mietniowski (gitara basowa; eks-Telegram) i Wac\u0142aw Laskowski (perkusja). Zesp\u00f3\u0142, aktywny do ko\u0144ca lat 80., wylansowa\u0142 szereg popularnych przeboj\u00f3w: „Czerwone s\u0142oneczko”, „Chod\u017a, pomaluj m\u00f3j \u015bwiat”, „Hej, dogoni\u0119 lato” (1972); „Wstawaj, szkoda dnia”, „Na luzie” (1974); „Ding, dong”, „Wind\u0105 do nieba”, „Orkiestra klown\u00f3w” (1978); „Z popio\u0142u i wosku” (1979); „Kalkuta noc\u0105”, „Nic nie boli” (1982); „XXI wiek”, „Requiem (dla samej siebie)”, „Superszczur”, „Chi\u0144skie latawce” (1983). Kres dzia\u0142alno\u015bci grupy przynios\u0142a \u015bmier\u0107 J. Kruka 18 czerwca 1992 r. <\/p>\n