Incredible String Band (ISB) – szkocki zesp\u00f3\u0142 folk rockowy, powsta\u0142y w 1965. Zesp\u00f3\u0142 by\u0142 jedn\u0105 z pierwszych i najbardziej wp\u0142ywowych grup brytyjskiego psychodelicznego rocka i hipisowskiego folk rocka.<\/p>\n
Incredible String Band (pol. „Niesamowity zesp\u00f3\u0142 strunowy”) zosta\u0142 za\u0142o\u017cony w Glasgow w 1965 przez szkockich muzyk\u00f3w folkowych: Robina Williamsona, Mike’e Herona i Clive’a Palmera. Nagrali oni sw\u00f3j dobrze przyj\u0119ty debiutancki folkowy album The Incredible String Band w 1966. By\u0142a to p\u0142yta zawieraj\u0105ca w\u0142asne kompozycje Williamsona i Herona oraz utwory tradycyjne, w do\u015b\u0107 minimalistycznych aran\u017cacjach, opieraj\u0105cych si\u0119 na harmoniii gitar, mandoliny, g\u0142os\u00f3w wszystkich trzech cz\u0142onk\u00f3w zespo\u0142u i skrzypiec Williamsona. Jeszcze przed wydaniem albumu, trio uleg\u0142o rozwi\u0105zaniu. Na fali popularnych w\u00f3wczas hippisowskich fascynacji Orientem, Palmer wyjecha\u0142 do Afganistanu, a Williamson podr\u00f3\u017cowa\u0142 po Maroku, sk\u0105d przywi\u00f3z\u0142 egzotyczne instrumenty muzyczne, jak gimbri i sitar. Nada\u0142y one nast\u0119pnie zespo\u0142owi, kt\u00f3ry reaktywowa\u0142 si\u0119 w sk\u0142adzie Heron i Williamson, oryginalne brzmienie, stanowi\u0105ce eklektyczn\u0105 mieszank\u0119 brytyjskiego folku, hippisowskiego idealizmu, mistycznych wizji i wschodnich aran\u017cacji.<\/p>\n
W 1967 zesp\u00f3\u0142 nagra\u0142 drug\u0105 p\u0142yt\u0119 The 5000 Spirits or the Layers of the Onion (pol. dos\u0142ownie: „5000 duch\u00f3w albo warstwy cebuli”), kt\u00f3ra okaza\u0142a si\u0119 du\u017cym sukcesem artystycznym. Na p\u0142ycie by\u0142y tylko kompozycje Herona i Williamsona, wzbogacone o nowe instrumentarium. Zesp\u00f3\u0142 sta\u0142 si\u0119 szybko jedn\u0105 ze sztandarowych grup wczesnej brytyjskiej psychodelii, a o p\u0142ycie pochlebnie wspominali m.in. Paul McCartney i Bob Dylan. W tym roku zesp\u00f3\u0142 zagra\u0142 na Newport Folk Festival. Kolejnymi albumami ISB definiowali hippisowsk\u0105 kontrkultur\u0119. Trzeci album, uznawany przez niekt\u00f3rych za najlepszy, The Hangman’s Beautiful Daughter (pol. „Pi\u0119kna c\u00f3rka kata”), odni\u00f3s\u0142 najwi\u0119kszy sukces handlowy, utrzymuj\u0105c si\u0119 przez 27 tygodni na brytyjskich listach przeboj\u00f3w i dochodz\u0105c do 5. miejsca, zesp\u00f3\u0142 natomiast by\u0142 wci\u0105\u017c ma\u0142o znany w USA. W tym samym roku zesp\u00f3\u0142 nagra\u0142 podw\u00f3jny album Wee Tam and the Big Huge. W nagraniach zespo\u0142u okazyjnie uczestniczy\u0142y Rose Simpson i Licorice McKechnie, kt\u00f3re nast\u0119pnie w 1969 wesz\u0142y do sk\u0142adu grupy. W 1969 zesp\u00f3\u0142 wyst\u0105pi\u0142 na s\u0142ynnym festiwalu w Woodstock, aczkolwiek, rezygnuj\u0105c pocz\u0105tkowo z wyst\u0119pu w deszczu, zdaniem niekt\u00f3rych przegapi\u0142 szans\u0119 na wi\u0119ksze spopularyzowanie w USA.<\/p>\n
Na prze\u0142omie lat 60. i 70. kariera zespo\u0142u zacz\u0119\u0142a traci\u0107 rozp\u0119d. Kolejne albumy Changing Horses z 1969 i I Looked Up (1970) by\u0142y s\u0142abiej przyj\u0119te. W 1970 zesp\u00f3\u0142 nagra\u0142 p\u0142yt\u0119 U b\u0119d\u0105c\u0105 ilustracj\u0105 do surrealistycznego widowiska baletowo-pantomimicznego; w tym czasie do sk\u0142adu doszed\u0142 basista i mim Malcolm LeMaistre. W ci\u0105gu nast\u0119pnych lat zesp\u00f3\u0142 wyda\u0142 kilka dalszych p\u0142yt, kt\u00f3re nie przynios\u0142y ju\u017c wi\u0119kszych sukces\u00f3w. Ostatecznie w 1974, na skutek rozbie\u017cno\u015bci w kierunkach artystycznych mi\u0119dzy Robinem Williamsonem a Mike’m Heronem, zesp\u00f3\u0142 zosta\u0142 rozwi\u0105zany.<\/p>\n
Po rozpadzie, Williamson za\u0142o\u017cy\u0142 folkow\u0105 grup\u0119 „Robin Williamson and His Merry Band”, graj\u0105c\u0105 ekelktyczn\u0105 muzyk\u0119 o wp\u0142ywach celtyckich, a nast\u0119pnie prowadzi\u0142 karier\u0119 solow\u0105, a Mike Heron za\u0142o\u017cy\u0142 rockow\u0105 grup\u0119 „Heron”. W 1997 obaj g\u0142\u00f3wni cz\u0142onkowie ISB dali wsp\u00f3lnie dwa koncerty, po czym w 1999 reaktywowali zesp\u00f3\u0142, wraz z Clive’m Palmerem, Bin\u0105 Williamson (\u017con\u0105 Robina) i Lawsonem Dando. Zesp\u00f3\u0142 prowadzi\u0142 nast\u0119pnie nostalgiczn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 koncertow\u0105. W 2001 Robin i Bina Williamson opu\u015bcili grup\u0119, do kt\u00f3rej doszed\u0142 Fluff.<\/p>\n