![\"\"](\"http:\/\/efolk.pl\/wp-content\/uploads\/2018\/11\/m_dcd.jpg\")
<\/p>\n<\/p>\n
„Dionysus” to dopiero drugi studyjny album Dead Can Dance<\/strong> od czasu reaktywacji zespo\u0142u w 2012 roku. Co prawda ukaza\u0142 si\u0119 jeszcze album koncertowy i archiwalia z wyst\u0119p\u00f3w w programie Johna Peela<\/strong>, to jednak dla mi\u0142o\u015bnik\u00f3w tego australijsko-brytyjskiego duetu ka\u017cde nowe nagranie jest jak d\u0142ugo wyczekiwany deszcz na pustyni. Ta pustynna metafora nie jest tu z reszt\u0105 u\u017cyta bezzasadnie, poniewa\u017c podobnie jak na poprzednich p\u0142ytach, tak i tu nie brakuje element\u00f3w arabskich, cho\u0107 u\u017cyto ich w nieco innej formie, wplataj\u0105 si\u0119 wymy\u015blone przez Lis\u0119 Gerrard<\/strong> i Brendana Perry<\/strong> melodie, pokazuj\u0105c jednocze\u015bnie jak du\u017cy wp\u0142yw na muzyk\u0119 europejsk\u0105, zw\u0142aszcza t\u0105 z basenu Morza \u015ar\u00f3dziemnego, mia\u0142a kultura arabska.<\/p>\n Tytu\u0142 „Dionysus” i podzia\u0142 p\u0142yty na dwa akty, to zabieg, kt\u00f3ry ma nas odes\u0142a\u0107 do rytualnych korzeni antycznego teatru, powi\u0105zanych z kultem Dionizosa<\/strong> w staro\u017cytnej Grecji. Nic wi\u0119c dziwnego, \u017ce du\u017co tu greckiego klimatu, spot\u0119gowanego przez instrumenty strunowe. S\u0105 te\u017c dzwonki i odg\u0142osy owiec, zabawne, do czasu, gdy nie u\u015bwiadomimy sobie, \u017ce to zwierz\u0119ta ofiarne…<\/p>\n Kluczowym utworem pierwszego aktu zdaje si\u0119 „Taniec bachantek” („Dance of the Bacchantes”), s\u0142ycha\u0107 tu nawet ich legendarne krzyki i dzikie za\u015bpiewy. Utw\u00f3r ten brzmi jak stanowcze zaproszenie do gwa\u0142townego ta\u0144ca. Pami\u0119taj\u0105c, co sta\u0142o si\u0119 z Orfeuszem<\/strong>, kt\u00f3ry odm\u00f3wi\u0142 bachantkom, warto raczej pos\u0142ucha\u0107 tanecznego rytmu i cho\u0107by w g\u0142owie odda\u0107 si\u0119 jego magnetycznemu pulsowaniu.<\/p>\n Wielbicieli, do kt\u00f3rych \u2014 nie ukrywam \u2014 sam si\u0119 zaliczam, musz\u0105 zauroczy\u0107 wokalizy Lizy, jednak dopiero \u015bpiewana przez Brendana pie\u015b\u0144 „The Mountain” udowadnia nam w pe\u0142ni, \u017ce mamy do czynienia z Dead Can Dance, a nie z solowymi utworami cz\u0142onk\u00f3w duetu.<\/p>\n Jak przysta\u0142o na p\u0142yt\u0119 opart\u0105 na koncepcji rytua\u0142u, du\u017co tu pierwotnych rytm\u00f3w i b\u0119bn\u00f3w, kt\u00f3re cz\u0119sto dominuj\u0105 nad melodi\u0105. Wokalizy Lizy r\u00f3wnie\u017c nie ograniczaj\u0105 si\u0119 jedynie do \u015bpiewu, ale sporo w nich za\u015bpiew\u00f3w, kt\u00f3re mog\u0105 si\u0119 kojarzy\u0107 z rytualnym, transowym zawodzeniem. Trans jest tu z reszt\u0105 bardzo kluczowym poj\u0119ciem. Chyba \u017cadna z poprzednich p\u0142yt nie by\u0142a mu a\u017c tak bardzo podporz\u0105dkowana.<\/p>\n Koncept-album „Dionysus” to w gruncie rzeczy p\u0142yta nieco niespodziewana. W odr\u00f3\u017cnieniu od muzyk\u00f3w, kt\u00f3rzy chwal\u0105 si\u0119 w mediach nowymi p\u0142ytami, zanim jeszcze wejd\u0105 do studia, Liza i Brendan napisali o swoich planach, gdy album by\u0142 ju\u017c w zaawansowanej fazie produkcji. Efektem jest p\u0142yta do\u015b\u0107 niezwyk\u0142a \u2014 nawet jak na Dead Can Dance, a to nie\u0142atwe. Dostajemy etniczno-ambientowe dzie\u0142o sko\u0144czone, kt\u00f3rego jedyn\u0105 wad\u0105 jest to, \u017ce ca\u0142o\u015b\u0107 trwa zaledwie 36 minut. Tyle \u017ce przy koncepcie zakl\u0119tym w d\u017awi\u0119ki siedmiu utwor\u00f3w, trudno by\u0142oby si\u0119 pokusi\u0107 o dorzucanie czego\u015b jeszcze, tylko po to, by wype\u0142ni\u0107 czym\u015b kr\u0105\u017cek. To tak, jakby\u015bmy chcieli dobudowa\u0107 jeszcze kilka kolumn do ruin Akropolu, \u017ceby by\u0142o bardziej atrakcyjnie. Dlatego dobrze si\u0119 sta\u0142o, \u017ce p\u0142yta wysz\u0142a w takiej formie. Dzi\u0119ki temu mo\u017cna j\u0105 przes\u0142ucha\u0107 kilka razy jednego wieczora.<\/p>\n Rafa\u0142 Chojnacki<\/strong><\/p>\n „Dionysus” to dopiero drugi studyjny album Dead Can Dance od czasu reaktywacji zespo\u0142u w 2012 roku. Co prawda<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3],"tags":[408,401,404,300,299,215,216,81,212,213,403,214,218,407,10,402,406,405,217],"class_list":["post-2934","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-recenzja","tag-408","tag-act-i","tag-act-ii","tag-anglia","tag-australia","tag-brendan-perry","tag-dance-of-the-bacchantes","tag-dead-can-dance","tag-dionysus","tag-john-peel","tag-liberator-of-minds","tag-lisa-gerrard","tag-pias","tag-psychopomp","tag-rafal-chojnacki","tag-sea-borne","tag-the-forest","tag-the-invocation","tag-the-mountain"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/efolk.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2934","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/efolk.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/efolk.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/efolk.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/efolk.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=2934"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/efolk.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2934\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2970,"href":"https:\/\/efolk.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2934\/revisions\/2970"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/efolk.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=2934"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/efolk.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=2934"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/efolk.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=2934"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}Utwory: ACT I 1. Sea Borne 2. Liberator of Minds 3. Dance of the Bacchantes ACT II 4. The Mountain 5. The Invocation 6. The Forest 7. Psychopomp
\nWyd. PIAS 2018<\/h4>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"