Hmm, jak to sie zaczelo? To smieszna sprawa, chociaz pisalem poezje cale moje zycie (a pierwszy m\u00f3j wystep mial miejsce kiedy mialem 9 lat w szkole podstawowej w Southwick, West Sussex, gdzie dorastalem, recytujac „Cautionary Tales” autorstwa Hilaire Belloc, mojego mentora do dzisiaj) nigdy nie spodziewalem sie, ze poezja stanie sie tak wielka czescia mojego zycia! Na poczatku najwazniejsza byla muzyka, muzyka na wszelakie sposoby.
\nT.Rex, Mott the Hoople, Velvet Underground, David Bowie – i wtedy punk. Dla mnie jak dla tysiecy innych, punk zmienil wszystko. Musialem stac sie jego czescia!
\nWlazlem wtedy w ten caly balagan i na poczatku gralem w kilku zespolach. Ale to dzialo sie podczas pierwszych dni punk rocka (mialem 19 lat w 1977 roku), kiedy to wiedzialem tylko tyle, ze musze byc na scenie, spiewac i grac moje piosenki w punkowym zespole. Punk rock porwal mnie tak jak tysiace innych, i mysle, ze gdyby sie to wtedy nie stalo, to prawdopodobnie nigdy nie uslyszelibyscie o mnie jako o poecie.
\nAle wtedy bylem basista – pomyslowym basista zainspirowanym przez Free’s Andy Fraser, piszacym piosenki o poruszajacych melodiach i plomiennych tekstach, niemniej jednak bylem basista. Gralem na basie w spos\u00f3b, kt\u00f3ry strasznie komplikowal zycie naszym wokalistom i co tu duzo m\u00f3wic moje linie basowe byly przeblyskami nie do przyjecia przez punk… I zespoly, w kt\u00f3rych bylem sie zawsze rozpadaly! Kiedy op\u00f3scilem ostatni z nich, Contingent, w kt\u00f3rym gralem wiosna i latem ’79, wr\u00f3cilem do Anglii z dobrymi wspomnieniami, kilkoma wierszami i zdeterminowany, zeby grac solo.
\nPrzeprowadzilem sie to Harlow w Essex pod koniec 1979 r, wynajalem mieszkanie z Stevem Drewettem, inspiratorem lokalnej kapeli punkowej The Newtown Neurotics, kt\u00f3ra spotkalem rok wczesniej na ich pierwszym koncercie. Zarejestrowalem sie w Biurze dla Bezrobotnych, a poniewaz m\u00f3wie po francusku, to dostalem prace urzednika\/tlumacza na Gieldzie Papier\u00f3w Wartosciowych. Nienawidzilem jej. Oni nienawidzili mnie tez. Pewnego dnia ktos nazwal mnie Attila. To bylo to! Reszta, jak sie m\u00f3wi, to juz historia.
\n„Praca” trwala dokladnie 11 miesiecy – jedenascie miesiecy za dlugo – byla to ostatnia robota jaka mialem. Oczywiscie, opr\u00f3cz tej, kt\u00f3ra wykonuje jako Attila the Stockbroker. Od tego czasu minelo juz dwadzeiscia lat. Dwadziescia wspanialych lat!
\nWr\u00f3cmy jednak do historii. Od dziecinstwa gralem na skrzypcach, i mialem r\u00f3wniez moja wlasna elektryczna mandoline, a poniewaz gra sie na tych instrumentach podobnie to nauczylem sie kilku prostych akord\u00f3w, zeby pisac piosenki. Jak m\u00f3wilem, mialem kilka wierszy, kt\u00f3re mogly zostac zaprezentowane na scenie, i wtedy John Coper Clarke sprawil, ze stalo sie to mozliwe. Po raz pierwszy wystapilem jako Attila the Stockbroker 24-go wrzesnia 1980 roku, suportujac The De-fex and The Unborn Dead (pukowy band z Harlow) w centrum mlodiezowym.
\nWszedlem do Harlow Rock Contest i bylem czwarty. Niekt\u00f3rzy ludzie m\u00f3wili, ze orgaznizatorzy chcieli umiescic mnie na pierwszym miejscu, ale nie mogli bo nie bylem zespolem. Gralem na koncercie Rock Against Thatcher w Harlow. Zaczalem pisac wiecej piosenek niz wierszy, ale moje poematy byly przynajmniej dobrze odbierane. Nowe wiersze byly ostrzejsze i bardziej pasowaly do wykonywania ich podczas publicznych wystapien.
\nJednymi z wczesniejszych byly: „Russians in the DHSS”, “Russians In McDonalds”, “A Bang and a Wimpy”. Wlasnie wtedy, po kilku wystepach, stracilem prace i rzeczy zaczely sie toczyc inaczej…
\nPod koniec 1981 roku spotkalem Seething Wells, kiedy obaj wykrzykiwalisy nasze wiersze z paki ciezarowki na demosntracji zorganizowanej przez Woolwich Right To Work Campaign. Odbilo sie do echem w mediach i wkr\u00f3tce obaj wystapilismy jako support the Jam w Hammersmith Odeon….
\nW tym samym czasie obaj zrobilismy benefitowy koncert na rzecz Socialist Workers’ Party in Wandsworth. Wtedy tez nasz kumpel „Red” Saunders, nagral nas i zdecydowal sie wytloczyc EP-ke: „Rough Raw and Ranting”. Fajnie – pomyslalem- ale kto kupi poezje na plycie? Sprzedalismy pare kopii na koncertach… Kilka tygodni p\u00f3zniej, kiedy bylem u matki w Southwick poszedlem na ryby. Okolo 11 w nocy sluchalem audycji Johna Peela. Stalo sie cos nie mozliwego – „Russians in the DHSS” poszlo w fale eteru !!! O malo nie upuscilem wedki do morza….
\nPeel mnie wylansowal. EP-ki sprzedalo sie tysiace sztuk i znalazla sie na liscie niezaleznych bestseller\u00f3w. Podpisalem kontrakt z Cherry Red Records i wydali EP-ke „Cocktails”. Sprzedalo sie jej pare tysiecy wiecej niz pierwszej i bylem jeszcze wyzej na liscie. Zrobilem sesje dla Peela, potem nastepna, i z dwudziescia wierszy i dziesiec piosenek z moim nazwiskiem zdobilo pierwsza strone Melody Maker. (tego wieczoru kiedy ukazal sie ten numer mialem wystep w Aldershot. Przyszlo 20 os\u00f3b – ach ta sila prasy!).
\nZaczalem pisac dla Sounds Magazine, punk. Ludzie przychodzili na moje koncerty nawet specjalnie przyjezdzajac z odleglych miejsc. Gralem w calym kraju, moja pozycja byla calkiem jasna. Antyfaszystowski – socjalistyczny – surrealistyczny – radykalny – poeta – permormer. The Clash spotyka Hilaire Belloc – m\u00f3wiono o mnie. Bylem na scenie zatakowany przez Nazist\u00f3w w Skunx (punk\/skin klub w Londynie). Walczylismy. Jakis z Redskin\u00f3w, kt\u00f3ry tam byl krzyknal –„ Musisz wlezc pod st\u00f3l”! (wstyd mi za niego do dzisiaj). Moja pierwsza mandolina doczekala sie zaszczytnego konca, rozwalilem ja na lbie jakiegos nazi-boneheada. Kupilem sobie zamiast niej mandole (o oktawe nizej, lepsza dla piesniarza), kt\u00f3ra nazwalem Nelson, i od tej pory razem wystapilismy na okolo 2000 koncert\u00f3w razem. Najlepsze piosnki jakie napisalem na Nelsonie sa na plycie 'The Pen and the Sword.’.
\nPod koniec 1982 roku nagralem sw\u00f3j pierwszy album (przewaznie m\u00f3wiony), „Ranting At The Nation…” I wtedy podobnie jak szybko to sie zaczelo, tak sie skonczylo, fad ended. Dziennikarzom z New Musical Express nie spodobal sie m\u00f3j album (szczeg\u00f3lniem, ze napisalem, ze nie lubie dziennikarza tej gazety, kt\u00f3ry napisal recenzje). Co tu duzo opowidac napisano, ze juz sie skonczylem. Dwa lata po tym jak zaczalem istniec na scenie i napisalem najlepszy material (moim zdaniem) dowiedzialem sie, ze jest to smiec. To przydazylo sie na pewno tysiacom innych utalentowanych artyst\u00f3w, kt\u00f3rzy zostali z dnia na dzien zniszczeni i zrezygnowali, albo ich duch zostal przetracony i stracili swoje marzenia.
\nModa. Spos\u00f3b na zaistnienie w pop kulturze!
\nCzy dbalem o to?
\nNigdy nie ssalem cysia jak jagnie.
\nW odr\u00f3znieniu od wiekszosci permormer\u00f3w nie jestem gosciem – jestem naturalnie organizatorem koncert\u00f3w (ktos m\u00f3glby powiedziec totalnie kontrolujacy wszystko wariat!). I w kazdym przypadku, mam left-wing punk rocker”s disdain for the falseness and vapid machinacje trdycyjnego przemyslu rozrywkowego. Oczywiscie bylem r\u00f3wniez promotorem wielu koncert\u00f3w dla Rock Against Racism na Uniwersytecie Kent, tak wiec postanowile wziac moja przyszlosc – sceniczna i poza sceniczna – we wlasne rece.
\nPrzez te dwadziescia lat napisalem troche wierszy i piosnek, a takze od czasu do czasu pisywalem do krajowej prasy, organizowalem countless koncerty kazdego roku dla siebie i innych preformer\u00f3w, kt\u00f3rych szanuje. W latach (‘83-’86) wydawalem m\u00f3j poetycki fanzin Tirana Trash, robilem benefity na wszystkie wazne akcje lat osiemdziesiatych, szczeg\u00f3lnie wspieralem Strajk G\u00f3rnik\u00f3w (84-85), organizowalem festiwale, nagrywalem albumy, kt\u00f3re ukazywaly sie nakladem malych niezaleznych wytw\u00f3rni, wydawalem ksiazki (3 jak do tej pory) i wystepowalem na calym swiecie, za co musze podziekowac sieci moich znajomych i przyjaci\u00f3l z UK, Kanady, Australii, Nowej Zelandii, USA i Wschodnich Niemiec z okresu kiedy jeszcze stal mur, i reszty Niemiec, Holandii, Francji, Skandynawii, Irlandii, Rumunii, Bulgarii, Kraju Bask\u00f3w. P\u00f3zniej moja ambicja stalo sie byc frontmanem Barnstormer, pierwszego zespolu, kt\u00f3ry utworzylem, zeby gral moje piosenki i zeby zrealizowac moje marzenie o polaczeniu muzyki renesansowej z punk rockiem. Pomimo tego, ze zalozylem zesp\u00f3l to wiaz kontynuuje moja solowa dzialalnosc.
\nBARNSTORMER
\nWiekszosc ludzi zaklada kapele, majac lat kilkanascie, a poetami zostaja majac lat trzydziesci pare – ja zrobilem to an odwr\u00f3t, przy czym zakladajac zesp\u00f3l mialem juz obrany jeden konkretny cel: pragnalem polaczyc dwie formy muzyczne, kt\u00f3re od zawsze mnie inspirowaly – punk rock i muzyke dawna. I grac Renesans Core.
\nW koncu na przelomie 1994\/95 roku stalo sie powstal zesp\u00f3l. Najwazniejszym aspektem posiadania okreslonego celu w zyciu, do kt\u00f3rego dazy sie z pelna determinacja, zwlaszcza jezeli to, co pragniesz osiagnac jest czyms, czego, o ile ci wiadomo, nikt jeszcze nigdy nie pr\u00f3bowal, jest fakt, iz kazda przychylna reakcja na to , co robisz stanowi zr\u00f3dlo niezmiernej satysfakcji. A nam z pewnoscia udalo sie zdobyc sympatie naszej publicznosci. Od keidy tylko rozwinelisy zagle, a na maszcie umiescilismy nasza bandere: crumhorn (pewein rodzaj rogu), otrzymywamalismy zewszad wiele wsparcia.
\nOd pierwszego dnia, w kt\u00f3ry zesp\u00f3l rozpoczal dzialalnosc, najwiekszei najbardziej wartosciowe wsparcie dla mnie, na scenie i poza nia, pochodzi od pozostalych czlonk\u00f3w Barnstormera – Martina, Dana i McGhee (z legendarnej grupy Brighton – Fish Brothers) oraz Tima, kt\u00f3ry dobrowolnie zgodzil sie na przeniesienie z Crucible – zespolu zajmujacego znaczna pozycje w nurcie tzw. muzyki dawnej. Mysle, ze od naszych pierwszych wysilk\u00f3w w Brighton i Oxfordzie p\u00f3ltora roku temu, poprzez liczne podnoszace na duchu trasy koncertowe zrobilismy znaczne postepy.
\nNasz zesp\u00f3l zorganizowany jest calkowicie w spos\u00f3b domowy. Od grafiki i wszelkich projekt\u00f3w po kierowce wszystko robimy sami. Wyrazy szacunku i podziekowania dla najdoskonalszej, najbardziej przyjaznej, najbardziej kreatywnej i utalentowanej paczki zdegenerowanych alkoholik\u00f3w, z jaka poeta m\u00f3glby stworzyc sw\u00f3j pierwszy zesp\u00f3l.
\nSkad sie wzial pomysl na taka muzyke? Moja mama mowi, ze lubilem sluchac muzyki dawnej jeszcze w jej lonie. Tak wiec od zawsze kocham takie dzwieki. Pochodze z muzykalnej rodziny i sam odebralem klasyczne wyksztalcenie w grze na skrzypcach. Od wielu lat olbrzymia radosc sprawia mi gra na r\u00f3znorodnych starodawnych instrumentach muzycznych i naprawde uwielbiam okmponowanie w nowoczesnym stylu wersji tej pieknej muzyki. Kto wie moze za pare lat niezliczona liczba zespolow w stylu Levellersowskiego \/celtyckiego\/ fiddle’n’didg zostana wyparte przez kwilace shawm’y (dawny instrument, podobny do oboju) i crustowego crumhorn’y, rozprzestrzeniajacego sie w zawrotnym tempie Renesans Core! A p\u00f3ki co to jestesmy na wyspach jedynym zespolem, kt\u00f3ry gra w takim stylu.
\nRenesans Core? Core? Od 25 lat jestem punkiem (teraz mam 43 lata). Moim ulubionym zespolem wszechczas\u00f3w jest the Clash, lubie tez Rancid i New Model Army… I oczywiscie muzyke klasyczna. Moja zona jest klasyczna pianistka. Oczywiscie nie wszystkie nasze utwory mozna wrzucic do worka z napisem „muzyka dawna”, czesc z nich to stary, dobry punk rock. Ludzie lubia sluchac muzyki, kt\u00f3ra jest czescia ich wlasnej historii, czy to tej dawnej, czy tez tej calkiem nowoczesnej. I mysle, ze tak samo jak w Anglii w Europie Srodkowej jestesmy dobrze odbierani. Nie wiem czy wiecie, ale cover jednego z naszych renesansowych utwor\u00f3w „March of the Levellers” zrobil polski zesp\u00f3l Alians? – o ile pamietam nie zaznaczyli, ze to z naszego repertuaru.
\nAktualnie gramy okolo 30 koncert\u00f3w rocznie w r\u00f3wnych miejscach (a ja solo i z zespolem mam ok. 10 koncert\u00f3w miesiecznie). Wystepujemy od klub\u00f3w pukowych do folkowych a takze czesto gramy na festiwalach prezentujacych poezje. Pod koniec tego roku gramy trase po kontynencie i odwiedzimy m.in. Francje, Wlochy, Szwajcarie i Niemcy. Bardzo chcielismy zagrac w Polsce, ale niestety nie udalo nam sie sensownie ulozyc termin\u00f3w poszczeg\u00f3lnych koncert\u00f3w… Mam nadzieje, ze odwiedzimy wasz kraj w przyszlym roku.
\nWe wrzesniu 2000 stuknela 20 rocznica mojego pierwszego koncertu jako Attila the Stockbroker. Okragla date postanowilem tez uczcic plyta „It’s my life…”, kt\u00f3ra jest podsumowaniem tego okresu. Nie sa to stare kawalki, solowo – poetyckie, lecz Burnstrormerowa plyta autorska, w ktorej dziele sie moimi odczuciami i wspomnieniami. A wkr\u00f3tce kolejny album, w kt\u00f3rym sporo dobrego Renesans Core.
\nW marcu nastapily zmiany w skladzie zespolu. Odszedl Martin Fish, Dan Woods zamienil bass na gitare, a naszym nowym basista zostal Tom Muir (kibic Hull City, gral wczesniej w The Scavengers). Ostro przepracowalismy ostatnie miesiace i jestesmy gotowi na europejska trasa na przelomie listopada i grudnia .
\nPod koniec zeszlego roku cztery nasze piosenki ukazaly sie na sciezce dzwiekowej niemieckiego filmu „DOPPELPACK”. Sa to: ‘I Won’t Run Away’, ‘This Is Free Europe’, ‘March of the Levellers’ i ‘Old Teenagers’. W filmie tym miedzy innymi wykorzystano utwory Blondie i Saw Doctors, a my jestesmy tam jako: ”Attila the Stockbroker and the Fabulous Fish Brothers”. Nie wiem czy film ten bedzie pokazywany w Polsce, ale wiecej informacji o nim mozecie znalezc na stronie: www.doppelpack-derfilm.de\/. Jest to zabawna opowiesc o dw\u00f3ch blakajacych sie po Dortmundzie punkach ze skrzynka piwa. Suurealistyczna rzecz kompletnie.
\nREZYDUJACY POETA….. W sezonie 2000\/2001 mialem zaszczyt pelni role Poety Rezydenta w Brighton and Hove Albion Football Club, moim lokalnym klubie, kt\u00f3rego kibicem jestem od 6 roku zycia. Nasz klub jest sponsorowany przez Arts Council of England w ramach rocznego projektu artystycznego. Do moich obowiazk\u00f3w nie nazalo po prostu czytanie sklad\u00f3w druzyn i podawanie wynik\u00f3w w polowie spotkania, ale prezentowanie poemat\u00f3w przed naszymi meczami u siebie. W zeszlym sezonie (2000-2001) nasz klub obchodzil setna rocznice swojego istnienia!
\nStalo sie!!! Brighton and Hove Albion, zdobyl mistrzostwo Trzeciej Ligii w sezonie 2000-01! Co za wspanialy rok dla Rezydujacego Poety – jestem bardzo szczesliwym poeta! Ksiazka z moimi wszystkimi wierszami zwiazanymi Albion – pt. 'Poetry in Promotion!’ jest czescia obchod\u00f3w setnej rocznicy istnienia mojego klubu – the BHAFC!
\n2 SLOWA O SOBIE<\/p>\n
Mieszkam w Walii, ale nie jestem Walijczykiem. Moimi przyjaci\u00f3lmi sa muzycy z walijskiej grupy Anhrefn. Nie znam jezyka walijskiego. A wlasciwie znam tylko jedno zdanie: 'Fy nethau yn ffroidro gyda mwynhad’ – co mozna przetlumaczyc jako: „my nipples explode with delight!”. Ale poza tym jestem jednym z nielicznych mieszczkanc\u00f3w tego kraju, kt\u00f3ry interesuje sie jezykami obcymi – m\u00f3wie po francusku i niemiecku.
\nNa uniwersytecie studiowalem francuski i nauki polityczne, a niemieckiego nauczylem sie kiedy spedzilem sporo czasu wystepujac w NRD, zanim jeszcze runal mur. W 1989 roku bralem udzial w demonstracjach w Lipsku razem z wieloma oimi przyjaci\u00f3lmi, kt\u00f3rzy byli w nie zaangazowani. Teraz udzie przejrzeli na oczy – nie chca kapitalizmu! O lewicy w Polsce mam bardzo mala wiedze i nie chcialbym za duzo o tym m\u00f3wic. Po prostu m\u00f3wie tylko o rzeczch, kt\u00f3re znam. W Anglii Partia Pracy to grupa aparatczyk\u00f3w, kt\u00f3rzy nic nie robia dla zwyklych ludzi. Ja osobiscie wspieram the Socialist Alliance. Nie jestem anarchista – jesten socjalista! Wiem, ze wielu punk\u00f3w m\u00f3wi o sobie, ze sa anarchistami, ale wielu z nich tak naprawde nie wie co to znaczy!
\nJak sami widzicie moja sztuka, moja poezja opowiada o calkiem szerokim zakresie ludzkich emocji i doswiadczen, Nie mam zamiaru za to nikogo przepraszac. Moje zycie to milosc, smierc, Hove Albion Football Club, muzyka i brudne spiwory. I wiele innych rzeczy. Moje wiersze odzwierciedlaja moje zycie.
\nZ duma zawiadamiam, ze w najlepszym starym stylu, zgodnie ze sredniowieczna tradycja mecenatu sztuki – mam sponsora! Jestem pierwszym poeta sponsorowanym przez maly niezalezny browar, i takze m\u00f3j lokalny pub! Jesli bedziecie kiedys w Brighton koniecznie zajrzyjcie do niego – miesci sie niedaleko stacji i jest to naprawde tradycyjny, wspanialy pub, bez paskudnego wystroju i ze wspanialym piwem! (THE EVENING STAR home of THE DARK STAR BREWING COMPANY, 55-56 Surrey St, Brighton BN1 3PB)
\nI mam nadzieje, ze jak ty, kt\u00f3ry to czytasz, wiesz, ze twoje zycie nalezy do ciebie tak jak moje do mnie. Dzwiekli sa oklepane, ale to nie to. Teraz jest spanialy okres. Jestem pelen szacunku dla wszysctkich, kt\u00f3rzy umozliwili mi cieszyc sie wspanialym przywilejem – mozliwoscia zarabiania na zycie tym co lubie i co kocham – pisaniem sl\u00f3w i muzki. Mam nadzieje, ze wciaz to bedzie trwac! <\/p>\n
DYSKOGRAFIA
\n1981 Phasing Out Capitalism cassette (No Wonder)
\n1982 Rough, Raw and Ranting EP with Seething Wells (Radical Wallpaper)
\nCocktails EP (Cherry Red)
\n1983 Ranting at the Nation LP (Cherry Red )
\n1984 Sawdust and Empire LP (Anagram)
\nRadio Rap! EP (Cherry Red)
\nLivingstone Rap! EP (Cherry Red Ken)
\n1987 Libyan Students from Hell! LP (Plastic Head)
\n1988 Scornflakes LP\/cassette (Probe Plus)
\n1990 (Canada) Live at the Rivoli LP\/cassette (Festival)
\n1991 Donkey’s Years CD\/LP\/cassette (Musidisc)
\n1992 (Germany)This Is Free Europe CD\/LP (Terz)
\n1993 (Australia) 668-Neighbour of the Beast CD\/cassette (Larrikin)
\n(Germany) Live auf St.Pauli CD (Terz)
\nAttila the Stockbroker’s Greatest Hits cassette (Roundhead)
\n1999 Poems Ancient & Modern CD (Roundhead\/Mad Butcher)
\nThe Pen & The Sword CD (Roundhead\/Mad Butcher) <\/p>\n
+ JOHN OTWAY
\n1991 Cheryl <\/p>\n
+ BARNSTORMER
\n1995 Barnstormer cassette (Roundhead) )
\nSarajevo EP (Mad Butcher)
\n1996 The Siege of Shoreham CD\/cass (Roundhead)
\n1998 Live in Hamburg cassette (Roundhead)
\n1999 (Germany) The Siege of Shoreham CD (Puffotter Platten) and LP (East Side Records)
\n2000 Just One Life (Roundhead Records) <\/p>\n
Ksi\u0105\u017cki:
\nCautionary Tales for Dead Commuters (1986)
\nScornflakes (1992)
\nThe Rat-Tailed Maggot and Other Poems (1998)
Hmm, jak to sie zaczelo? To smieszna sprawa, chociaz pisalem poezje cale moje zycie (a pierwszy m\u00f3j wystep<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-522","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-artykuly"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/efolk.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/522","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/efolk.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/efolk.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/efolk.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/efolk.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=522"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/efolk.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/522\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/efolk.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=522"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/efolk.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=522"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/efolk.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=522"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}