Ado Matheson pisze pi\u0119kne piosenki, \u015bwietnie je r\u00f3wnie\u017c wykonuje. To jak dot\u0105d pierwsza jego p\u0142yta. Zawiera jedena\u015bcie autorskich piosenek i jeden utw\u00f3r instrumentalny.
\nAdo urzek\u0142 mnie ju\u017c pierwsz\u0105 piosenk\u0105 – „Harvest Time”. Nie dziwi\u0119 si\u0119 czemu nazywa si\u0119 go celtyckim bardem. Ballada ta wykonana tylko z towarzyszeniem gitary to \u015bwietna piosenka, na pewno warta pos\u0142uchania.
\nW „Little Did I Know” mamy ju\u017c nieco bardziej rozbudowane instrumentarium. Tu, jaki i w kilku innych utworach Ado wspiera Mandy Meaden. Utw\u00f3r jest troch\u0119 bardziej folk-rockowy.
\nPiosenk\u0119 „Tide and Time” Ado napisa\u0142 dla swojego te\u015bcia, Billa MacLeana. Jest to kolejna pi\u0119kna ballada.
\nW piosenkach tych du\u017co jest morza. Nic w tym dziwnego, Ado jest szkockim wyspiarzem. W jednej z szybszych piosenek, zatytu\u0142owanej „The Harbour” mamy do czynienia z ciekawym przyk\u0142adem pie\u015bni portowych.
\nAtmosfera uspokaja si\u0119 wraz z utworem „Christina”, napisanym przez artyst\u0119 dla jego c\u00f3rki. Nie jestem pewny, czy piosenka nadawa\u0142aby si\u0119 na ko\u0142ysank\u0119, ale jest te\u017c bardzo \u0142adna.
\nKolejna morska ballada nosi tytu\u0142 „The Old Fisherman”. Opowiada ona o \u015bnie, kt\u00f3ry by\u0142 histori\u0105 starego rybaka. Mia\u0142 on do\u015b\u0107 si\u0142y by wyj\u015b\u0107 ca\u0142o z niejednego sztormu, jednak w ko\u0144cu morze upomnia\u0142o si\u0119 o niego i dzi\u015b mo\u017cna w\u015br\u00f3d mgie\u0142 us\u0142ysze\u0107 jego krzyk. To najlepszy utw\u00f3r na p\u0142ycie, przejmuj\u0105ca i bardzo wci\u0105gaj\u0105ca piosenka.
\nDla odpr\u0119\u017cenia Ado serwuje nam l\u017cejsz\u0105 piosenk\u0119 „Out On the Islands”. Tu te\u017c mamy morze, ale ogl\u0105damy jego znacznie mniej mroczna stron\u0119.
\n„Ancestral Chimes” umie\u015bci\u0107 mo\u017cna gdzie\u015b w okolicach innego szkockiego pie\u015bniarza – Dougiego McLeana. Ale nietrudno te\u017c dostrzec tu pewne podobie\u0144stwo do jednego z przeboj\u00f3w Erica Claptona.
\nW „Song of the Wind” z kolei dostajemy si\u0119 w okolice kompozycji Marka Knopflera. Jego duch czasem pojawia si\u0119 w r\u00f3\u017cnych miejscach p\u0142yty.
\nBallada „Never Grow So Cold” to opowie\u015b\u0107 o porcie noc\u0105. Za\u015b „Iona” to piosenka wyspa pomi\u0119dzy Irlandi\u0105 a Szkocj\u0105, na kt\u00f3rej za\u0142o\u017cono jeden z pierwszych irlandzkich monaster\u00f3w. Z tego co pami\u0119tam \u015bpiewa\u0142 te\u017c o niej Mike Scott, lider s\u0142ynnej grupy The Waterboys.
\nP\u0142yt\u0119 ko\u0144czy utw\u00f3r instrumentalny. G\u0142\u00f3wne partie „Wings On the Water” zagrane na fortepianie, kt\u00f3ry w kilku poprzednich piosenkach te\u017c ju\u017c si\u0119 pojawi\u0142.
\nMamy tu te\u017c ukryt\u0105 jeszcze jedn\u0105 wersj\u0119 tytu\u0142owego „Out On the Islands”, bardziej wyciszon\u0105 i akustyczn\u0105.
\nP\u0142yta Ado Mathesona, to zbi\u00f3r niebanalnych piosenek, czasem o lekko celtyckim zabarwieniu. Cz\u0142owiek, kt\u00f3ry sp\u0119dzi\u0142 wi\u0119kszo\u015b\u0107 \u017cycia na szkockich wyspach pisze o morzu, portach i swoich najbli\u017cszych. Album ma przez to bardzo ciep\u0142y, niemal intymny wymiar.