Dwa Plus Jeden to ciekawa kapela, zaczynała od folkrocka w stylu zbliżonym do kapel amerykańskich grających w tym czasie. Dało by się też odnaleźć wpływy kapel brytyjskich. Później grupa przeszła spore przeobrażenie i wtopiła się w nurt dyskotekowy. Jednak płyta o której chcę tu napisać to historia dużo wcześniejsza.
Mamy tu do czynienia z piosenkami wykorzystanymi w spektaklu o tym samym tytule. Wszystkie teksty są tłumaczeniami starej poezji irlandzkiej. Przekładów tych dokonali Ernest Bryll (ostatnio wspolpracujacy z grupa Carrantuohill jako autor tekstów) i Małgorzata Goraj. Natomiast muzyka jest autorstwa Janusza Kruka – „nadwornego” kompozytora, gitarzysty i wokalisty grupy Dwa Plus Jeden.
Jedno co można zarzucić tej płycie, to brak jednoznacznie irlandzkiego brzmienia. Owszem, jest to płyta folk-rockowa, ale nie taka, jakiej możnaby oczekiwać po tytule. W tej muzyce jest równie wiele country co folku. Niekiedy przebijają się akcenty przebojowe, rodem z muzyki pop.
A jednak płyty słucha się bardzo dobrze, mimo że lata minęły od jej rejestracji. Wspomnę tylko że posiadałem kiedyś winylową płytę (orginalnie wydawnictwo Wifon 1979 r.) z tym wydawnictwem i muszę przyznać, że kompaktowa reedycja (w serii „Niepokonani” firmy Universal Music Polska), mimo lepszego zdjecia jest sporo uboższa. Przede wszystkim mówie o wkładce z tekstami, która jest dość ważnym elementem tej płyty.
W jednym z utworów Janusz Kruk wzbił się na wyżyny i skomponował długi wstęp, brzmiący nieco po bretońsku. Zaraz po nim Elżbieta Dmoch zaczyna a capella śpiewać piękną piosenkę „Bezsenność”. Później kompozycja rozwija się, ale jest to zdecydowanie najbardziej celtycki w brzmieniu utwór na płycie.
Niektóre z piosenek, które nagrało na tym albumie Dwa Plus Jeden, zaczęły żyć własnym życiem. Stało się to za sprawą kapel, które sięgnęły po te piosenki i nagrały je po swojemu. Najlepiej wyszło to Krewnym i Znajomym Królika, w przypadku tytułowego „Irlandzkiego Tancerza”, choć oni właściwie od nowa napisali myzykę (piosenka znalazła się na płycie 'Tańczony”). Najbardziej znane wykonanie, to „Peggy Brown” grana przez grupę Myslovitz. Zespół ten błędnie przypisał kompozycję Thurloghowi O’carolanowi, który w rzeczywistości jest autorem tekstu oryginału, zaś melodia, jak wszystkie na płycie „Irlandzki Tancerz” jest napisana przez Janusz Kruka. Ostatni z coverów, to „Kraina Mayo”, ktora znalazla się na płycie „Chłodnia” warszawskiego barda – Romana Roczenia.
Płytę, choćby jako ciekawostkę powinien mieć każdy fan muzyki irlandzkiej. Zwłaszcza że to pierwsze nagrania klimatów celtyckich (choć tylko tekstowo) w Polsce.
O autorze
Elżbieta śpiewa piosenkę Bezdzietność, a nie bezsenność.